Tjonge jonge, wat een feest. Na een bewogen jaar en enkele dagen was het tijd terug te gaan naar mijn huis in Südlohn. Een jaar om nooit meer te vergeten, niet enkel voor mij maar ook voor mijn fans en zeker mijn gastgezin van afgelopen jaar.
Ik heb gevlogen in F-16’s, Yakolevs, B25 bommenwerper, Boeings, Airbussen, helikopters, Challengers, Falcons en nog onnoembare veel andere vliegtuigen om maar niet over de speedboten, Rolls Royces, Bentleys en Maybach te spreken.
Meer dan 17 landen bezocht en veel leuke maar ook zeer spannende dingen meegemaakt. Zo ben ik zelfs, toen ik volop in de Media stond in Nederland en Duitsland, zelfs 2 dagen verdwaald geweest in Jakarta, ik was mijn gastgezin kwijt. Na een twee daagse zoekactie huis aan huis in Jakarta was ik weer terecht. In Tel Aviv ben ik in het voetbal stadion geweigerd, ze waren bang dat ik een zelfmoord terrorist was. In Aruba heb ik een maand genoten van alle goede dingen van het leven terwijl het een beetje behappen was in Algerije.
Na het eerste kranten artikel van mij in de Telegraaf is het media spektakel losgebarsten. Mensen herkende mij letterlijk op straat. Camera ploegen op vliegvelden en voor de deur. Ik heb begrepen dat in Südlohn het hele dorp op haar kop heeft gestaan.
Mijn gastgezin heeft zich met hun leven verdedigd tegen ontvoerders die andere plannen hadden met mij, ik ben inmiddels een zeer gewild gezelschap. Ik ben op commerciële lijndiensten altijd als handbagage meegevlogen, het risico dat ik verdwaald zou raken zou anders te groot zijn. Het meest werk was wel elke week kaartjes sturen en fotoboeken maken.
De terug reis was discutabel. Zouden mijn fans het wel zo op prijs stellen dat ik een jaar ben weggeweest en hoe zouden ze mijn gastgezin gaan ontvangen? Ik weet zeker dat ze blij zijn als ik terug ben, maar mijn gastgezin, wordt dat gezellig of …
Het was misschien beter met de helikopter terug te vliegen en op de middenstip te landen in het stadion, da’s een stuk minder risico. Dit was al in kannen en kruiken geregeld, maar eigenlijk is dit niet de bedoeling. Ik ben in Südlohn vertrokken, ik moet daar ook gewoon weer terugkeren, het is mijn feestje.
Mijn laatste vlucht was met een F-16 waarna ik opgepikt ben met een streched limousine naar Südlohn vervoerd ben. Bij aankomst met mijn gastgezin heerste er een stilte in de auto, ‘ wat is hiiieeer aan de hand????? Karamba !!
De straten stonden vol met perswagens met die grote satelliet schotels op het dak, rijen mensen stonden op straat, camera’s OVERAL. Mijn huis was versiert met een enorme vlag, fans staan te zingen “Hoera hoera, Emma ist wieder dahr !”, wat gebeurd hier dan?
Een beetje beduusd en overvallen van alle media en fans zijn we stiekem via een achterdeur het hotel in gegaan om even bij te komen. Even optutten op de kamer en definitief mijn koffertje pakken.
De voorzitter van BVB fanclub was beneden in het hotel, het zal een emotioneel weerzien zijn. Ik heb echt de beste tijd van mijn leven gehad bij het gastgezin maar het is toch wel erg fijn weer terug te keren en mijn vrienden te weerzien. Ook voor mijn gastgezin is het fijn dat ik weer op mijn vertrouwde plek te zitten, de laatste maand waren ze HEEL voorzichtig met wie ik mee mocht gaan vliegen, bang dat ik weer verdwaald zou raken. Ik hoop enkel dat ik met mijn kont niet meer op die koude tap hoef te zitten in het barretje.
Daar gaan we dan, de trap af, heel voorzichtig om de hoek kijken of Frank Hollad mij zou zien. Voorzichtig zwaai ik met mijn klauwtje, even duurt het voordat ze me zien. Daarna is het GEJUICH !!!!!!
EMMA, EMMA, EMMA !!!!!!
Eindelijk weer bij Frank en Dennis op schoot, heerlijk. Samen met nog enkele fans stappen we in de limousine voor de laatste meters naar het barretje alwaar tientallen fans staan te juichen. Bij het openen van de deur heb ik toch even moeite met slikken, zoveel camera’s en flitsers, oei!
De rode loper ligt klaar, waarna ik mijn vertrouwde huis weer in mag. Ik zie Rob weer sinds een jaar. De fans hebben een mooie fotowand gemaakt van al mijn kaarten en brieven.
Ik zag ook dat een oud speler van Borrusia Dortmund zijn volledige BVB collectie aan kaarten en brieven aan mij gedoneerd heeft, dit past ook mooi bij de wand.
Na vele interviews en foto’s neem ik voor vanavond nog even plaats op de vertrouwde tap waarna ik ook weer direct een vervelende gewoonte overneem, roken!
WDR fernsehen zend mijn aankomst live uit gedurende 6 minuten, wie had dat gedacht.
Klik hier voor mijn emotionele terugkeer op m’n vertrouwde plek
Mijn fans hebben beloofd een nieuwe vitrine te bouwen van kogelvrij glas, wat mijn nieuwe zitplaats wordt in de bar, veilig voor ontvoerders en andere boze mensen.
Kijk hier naar de TV uitzendingen in m’n vertrouwde Duitsland:
1. BVB - Biene Emma ist wieder in Sudlohn
3. Entfuhrte BVB Biene Emma kommt zuruck
Bij mijn gastfamilie die toch met enige argwaan het cafeetje betreed, verdwijnen alle twijfels als sneeuw voor de zon wanneer ze tot ERE-LID benoemd worden van de BVB fanclub voor het leven, het moet niet gekker worden. Ze nemen me mee en worden als helden ontvangen bij terugkomst.
Met een snikje kijk ik terug aan mijn gastfamilie en de goede tijd die we samen gehad hebben, dank alle. Wellicht mag ik nog eens meevliegen als de familie op Stadlohn komt landen, ik denk dat dit wel goed gevonden wordt door BVB fanclub. Het was een wereld tijd, kom eens naar mijn fotoboek kijken in Südlohn welke ik heb meegenomen.
Hierbij sluit ik mijn BLOG ook tevens, ik wil jullie echt heel hartelijk bedanken voor de lieve e-mails die jullie me gestuurd hebben en de support die ik van jullie heb mogen ontvangen.
De foto’s van AL mijn belevenissen EN ook veel foto’s van mijn terugkomst zijn allemaal verzameld in één foto album wat zal blijven bestaan. Klik hier om alles nog eens terug te zien.
In bijzonder wil graag de Yakkes Foundation www.yakkes.com bedanken, die mijn reis hebben geïnitieerd en veilig verzorgt.
Dikke KUS van Emma.
Emma For President !!!!
